(چنین می اندیشم) .                                                قبل از ظهر مومنانه بر صندلی ام تکیه می زنم                                    و در همین حین چشم در چشم زنها دوخته ام                                    تا بیایم زنی زا که گلو بندی از قلب نفرینی بر گردن دارد                         برای نوشیدن خون تلخش اماده می شوم .                                        صبحدم که کاج ها صمغ خود را پس می دهند                                    با نوشیدن اخرین پیاله خونش                                                        ته سیگارم را به دور می افکنم                                                       می خوابم                                                                                اما چقدر ارام.                                                                            شهر هامان رو به ویرانی است                                                       و جز بادی که بر مخروبه ها خواهد وزید                                            هیچ چیز بر جا نخواهد ماند.                                                          اینجانب همان پسامدرن لکاته                                                         اهل جنگلهای سیاه شهر اسفالتم                                                   گرفتار امده در زمین لرزه ای که ناگزیر خواهد بود.                                 بار دیگر می گویمت:                                                                   

                  رد پایت را پاک کن!                                                                    

و روح مچاله ی مرا باد

                    ت

                       ک

                            ه!

                     ت

                        ک

                           ه!

قیچی میکند.

در اندیشه شامگاهی                                                                  مداری معمول را بس دویده ام                                                        در گوشه ی افلیج یک زاویه کور                                                      انبوهه ای صفیر می کشد از دل نیمه شب.                                       به خودم خواندی ـ می ایم                                                            سرزنشم مکن ای مالیخولیا                                                           برای ستایش توست که استخوان تیز می کنم                                    بر مداری که لاشخورها بر ادوار دره فریاد می کشند                              پلنگی در نور سیب نقره ای ماه  ـ لاشه ی خون الود مرا می برد              ترسان سرود ستایش تو را بزک می کردم.                                        شب لهیده ای که نور نداشت                                                        کنار لاشه ها خوابیده                                                                  بر بالای حفر شده چاله ای                                                           گور کن چنین می خواند:                                                              مرا بخوان ای خاک ـ من دیوانه ی توام                                              و زنی که بر بالای کهنه گوری نوشتار از دست داده                              اعتراف می کند:                                                                        ای سنگ نبشته من همان جزامی روز مرگی ام                                 مرا بخوان .                                                                               این  همان شبی است که مانند مردی شیزوفرن گرفته                          در گوشه ی دیواری بی زاویه لمیده بودم                                           چرا بدین سان پژمرده ام؟؟                                                           در افکارم در می یابم                                                                   باید رقصید با لاشخورها که با چرخشهای چند درجه خدارا در کمینند.         دور شو ای موسیقی!                                                                 بخت نا ارام من خفته است                                                           از پیروزی زخم خورده و حال سخت می نالد                                       از یاد برده ام دیگر لعنت و ستایش را .                                              این زمان بود که که حنجره شکافتیم                                                 مرگ بر ما که به پاسداشت افتاب رفتیم                                            هشیاریم کنون؟                                                                         مرگ بر اب و ایینه وافتاب.                                              

گاهی گل می اورد گا هی خار

همچنان که رویایی و شتابناک میگذرد

جایی برایش هلهله می کنند جایی سفیر می کشند

خود اما زاری یی است تا مغز استخوان تسلی ناپذیر

چه رویاییش چه حقیقت اش.

ادم ها با قلبشان می خندیدند

و با چشمشان:اما امروز تنهابا دندانهایشان می خندند

در حالی که نگاهشان سرد و غریب

سایه ام را از پشت سر می پایند.

به راستی زمانی بود که

ادم ها با قلبشان دست میدادند

اما گذشت ان زمان.

امروز انها بی قلبشان دست می دهند

در حالی که با دست چپ

جیب خالی ام را می پایند.

((خانه خودت بیا))((باز هم بیا))

چنین می گویند و چون باز می ایند

و خودمانی رفتار می کنند

بار دیگری در کار نیست.

درها به رویم بسته می مانند

بس بسیار چیزها اموخته ام!

اموخته ام که چهره ام را با نقابهای گوناگون بپوشانم

همچون جامه های گوناگون-نقاب خانه

نقاب اداره

نقاب خیابان

نقاب مهمانی

با لبخندهای مناسب هر نقش

همچون صورتکهای نقاشی شده.

نیز اموخته ام من که تنها با دندانهایم بخندم

و بی قلبم دست بدهم.

اما باور کن

می خواهم همچون خودم باشم در گذشته ها

می خواهم از یاد ببرم همه ی این نقش ها و نقاب ها را

پس به من بیاموز

چگونه بخندم

چگونه همچون گذشته ها

خود خودم باشم.

(اوکارا)

در مسیر سبز.

وضعیت فسیل ها مطلوب نیست

چند روزشان در تاب و تب گذشت

نوشتارم چرندی بیش نیست

تمام نکبت است.

طاقتی اگر نیست

به گاز زدن لکه ی ننگی

بسنده می کنم

که

روسپی خانه و روسپی مشغولند

و من

مانده ام معطل

بروم با سر؟یا کمی پیاده روی کنم؟

حداقل

خوشا به حال ما

که چیزی

بدهکار خلق نیستیم.

(محسن عباسی)

عشق غمناکم با بیم زوال

که همه زندگیم می لرزد

چون ترا می نگرم

مثل اینست که از پنجره ای

تک درختم را سرشار از برگ

در تب زرد خزان می نگرم

مثل اینست که تصویری را

روی جریان های مغشوش اب روان می نگرم

تو چه هستی جز یک لحظه    یک لحظه که چشمان مرا

می گشاید در

برهوت اگاهی؟

مه مبهم                                                                                  زمستان را حمایت می کند                                                            زان رو که جانهای ما                                                                    عهد کرده بودند که رو حانی بمانند.

باز من غمگینم

باز من سرگردان

از خودم می پرسم

به که باید دل بست

به کجا باید رفت 

به دیاری که پر از دیوار است ! 

به امینی که امانت خوار است!

یا به افسانه ی دوست

گریه ام می گیرد.....

ان کس که زندگی میکندباید برای پایان اماده باشد

تحول قانون زندگی است

و برگشتنی نیست.

چون مجسمه ای ارام در میان چهارراهی از حوادث ایستاده ای.

جرعه ای از نور در دهانم بود

بر سنگ نشسته بودم

وسیگارهایم را با پا له می کردم

کسانی که در افتاب نشسته اند

بوی گند عرق زیر بغلها شان مشامم را می ازارد

 بیدار که می شوم

گو سفندان بیشماری از خوابم بیرون پریده اند

بسیار دور افتاده ام

تا انجا که نقطه ای بیش نیستم

همه چیز از قلم افتاده.

                            ـــ حتی تو.

شا ید خطای ما این بود که نمی خواستیم بمیریم.

( از دفتر شعر فدریکو عزیز )

شریک شکوه گر من

ماه امروز.

(هایکو)

خورشیدکه دریا رابه سوی بلندای خویش می کشاند بن و بنیانهای هستی

را به سوی خویش می کشانی.

و به راستی ای روان من!کیست که لبخندت را ببیند ودر اشک غوطه نزند؟

فرشتگان نیز خود از مهربانی زیاده ی لبخندت در اشک غوطه میزنند.

این مهربانی ومهربانی زیادی تو نیست که خواهان شکوه کردن وگریستن

است:با این همه ای روان من ـ لبخندت مشتاق گریه است ودهان لرزانت

مشتاق هق ـ هق.

"مگر هر گریه ای شکوه ای نیست؟و هر شکوه ای شکایتی؟"

ــ تو با خود چنین می گویی واز این رو ای روان من به جای بیرون ریختن

غمهایت لبخند میزنی.

وچه کسی رای میدهد بر مردن کسی در این جهان؟

روشهای هر چه کارامدتر برای توقیف و اعدام

اخر این نشانه ی بهبود نیست

چه کس بهای نهایی ان را خواهد پرداخت؟

وایا چنان عدالتی داریم که بگوییم چه کسی باید بمیرد؟