تو گویی

دیگر باره پا به جهان مینهادم

و هر جز نا چیز و حقیر زنده بود.

اه شب که نفس کوچک نسیان است.

شهری بنا میشود

با اواز مادری.

دست بردار و ستاره ای بردار پسر تاریک

بیرون از نفس نسیان که شب است

تو فقط

ستاره ای بردار.

به شیکرکی میمونه

رو یه شیرینی بی دنگ و فنگی

که مال یه بابای دیگه س.

تا وختی ندونی شیرنی رو چه جور باس پخت

همیشه همین

بساطه که هست

            جلپاره ایست نان!!

ان جا که هستی پایان میابد:

او ادامه میابد.

من نیز درخت خواهم شد          سبز خواهم شد

شکوفه خواهم داد.

وریشه خواهم زد

تا قلب ارزو

تا امنیت رابه گنجشگان بی پناه دکلمه کنم.

تا خورشید را به برگ ترجمان باشم.

تا سایه را به کویر بکوچانم.

وزندگی را به زندگانی بچشانم.

اگر...

         تبربگذارد.

                          بر تبرداروبر تبر لعنت....

سقف اين دنيا چه كوتاه است كه به يك ناله فرو مي ريزد.
شب اين دنيا چه بلند است كه در سكوتش چراغي سالها مي سوزد.
كاشكي سقف دنيا بلند بود تا در اوج كبودش رجعت كبوتر مهرباني را مي ديدم.
چرا مي دوي؟چه شتابان مي روي!ميداني زير پايت چيست؟
ميداني كدامين راه تورا به سوي خورشيد ميبرد؟
تو اسير ان چراغ جادويي هستي كه سالهاست ميسوزد...
تو از سحر ها عبور كردي...سخاوت را در چشم چمنزار و محبت را در روح نسيم باور كردي.
در عبورت هزاران كوچه در خواب...هزاران قلب در طپش
و تنها چهره اي كه اكنون بيگانه در يادت باقيست...
بيگانه اي دير اشنا در سرزميني كه عبور از ان ممنوع است...

  

اهل كاشانم پيشه ‏ام نقاشي است گاه گاهي قفسي مي‏سازم با رنگ, مي‏فروشم به شما تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است دل تنهايي ‏تان تازه شود چه خيالي, چه خيالي, ... مي‏دانم پرده ام بي‏جان است. خوب مي دانم, حوض نقاشي من بي ‏ماهي است.