شریک شکوه گر من

ماه امروز.

(هایکو)

خورشیدکه دریا رابه سوی بلندای خویش می کشاند بن و بنیانهای هستی

را به سوی خویش می کشانی.

و به راستی ای روان من!کیست که لبخندت را ببیند ودر اشک غوطه نزند؟

فرشتگان نیز خود از مهربانی زیاده ی لبخندت در اشک غوطه میزنند.

این مهربانی ومهربانی زیادی تو نیست که خواهان شکوه کردن وگریستن

است:با این همه ای روان من ـ لبخندت مشتاق گریه است ودهان لرزانت

مشتاق هق ـ هق.

"مگر هر گریه ای شکوه ای نیست؟و هر شکوه ای شکایتی؟"

ــ تو با خود چنین می گویی واز این رو ای روان من به جای بیرون ریختن

غمهایت لبخند میزنی.

وچه کسی رای میدهد بر مردن کسی در این جهان؟

روشهای هر چه کارامدتر برای توقیف و اعدام

اخر این نشانه ی بهبود نیست

چه کس بهای نهایی ان را خواهد پرداخت؟

وایا چنان عدالتی داریم که بگوییم چه کسی باید بمیرد؟