باز من غمگینم

باز من سرگردان

از خودم می پرسم

به که باید دل بست

به کجا باید رفت 

به دیاری که پر از دیوار است ! 

به امینی که امانت خوار است!

یا به افسانه ی دوست

گریه ام می گیرد.....

ان کس که زندگی میکندباید برای پایان اماده باشد

تحول قانون زندگی است

و برگشتنی نیست.

چون مجسمه ای ارام در میان چهارراهی از حوادث ایستاده ای.

جرعه ای از نور در دهانم بود

بر سنگ نشسته بودم

وسیگارهایم را با پا له می کردم

کسانی که در افتاب نشسته اند

بوی گند عرق زیر بغلها شان مشامم را می ازارد

 بیدار که می شوم

گو سفندان بیشماری از خوابم بیرون پریده اند

بسیار دور افتاده ام

تا انجا که نقطه ای بیش نیستم

همه چیز از قلم افتاده.

                            ـــ حتی تو.

شا ید خطای ما این بود که نمی خواستیم بمیریم.

( از دفتر شعر فدریکو عزیز )