گاهی گل می اورد گا هی خار

همچنان که رویایی و شتابناک میگذرد

جایی برایش هلهله می کنند جایی سفیر می کشند

خود اما زاری یی است تا مغز استخوان تسلی ناپذیر

چه رویاییش چه حقیقت اش.

ادم ها با قلبشان می خندیدند

و با چشمشان:اما امروز تنهابا دندانهایشان می خندند

در حالی که نگاهشان سرد و غریب

سایه ام را از پشت سر می پایند.

به راستی زمانی بود که

ادم ها با قلبشان دست میدادند

اما گذشت ان زمان.

امروز انها بی قلبشان دست می دهند

در حالی که با دست چپ

جیب خالی ام را می پایند.

((خانه خودت بیا))((باز هم بیا))

چنین می گویند و چون باز می ایند

و خودمانی رفتار می کنند

بار دیگری در کار نیست.

درها به رویم بسته می مانند

بس بسیار چیزها اموخته ام!

اموخته ام که چهره ام را با نقابهای گوناگون بپوشانم

همچون جامه های گوناگون-نقاب خانه

نقاب اداره

نقاب خیابان

نقاب مهمانی

با لبخندهای مناسب هر نقش

همچون صورتکهای نقاشی شده.

نیز اموخته ام من که تنها با دندانهایم بخندم

و بی قلبم دست بدهم.

اما باور کن

می خواهم همچون خودم باشم در گذشته ها

می خواهم از یاد ببرم همه ی این نقش ها و نقاب ها را

پس به من بیاموز

چگونه بخندم

چگونه همچون گذشته ها

خود خودم باشم.

(اوکارا)