و روح مچاله ی مرا باد

                    ت

                       ک

                            ه!

                     ت

                        ک

                           ه!

قیچی میکند.

در اندیشه شامگاهی                                                                  مداری معمول را بس دویده ام                                                        در گوشه ی افلیج یک زاویه کور                                                      انبوهه ای صفیر می کشد از دل نیمه شب.                                       به خودم خواندی ـ می ایم                                                            سرزنشم مکن ای مالیخولیا                                                           برای ستایش توست که استخوان تیز می کنم                                    بر مداری که لاشخورها بر ادوار دره فریاد می کشند                              پلنگی در نور سیب نقره ای ماه  ـ لاشه ی خون الود مرا می برد              ترسان سرود ستایش تو را بزک می کردم.                                        شب لهیده ای که نور نداشت                                                        کنار لاشه ها خوابیده                                                                  بر بالای حفر شده چاله ای                                                           گور کن چنین می خواند:                                                              مرا بخوان ای خاک ـ من دیوانه ی توام                                              و زنی که بر بالای کهنه گوری نوشتار از دست داده                              اعتراف می کند:                                                                        ای سنگ نبشته من همان جزامی روز مرگی ام                                 مرا بخوان .                                                                               این  همان شبی است که مانند مردی شیزوفرن گرفته                          در گوشه ی دیواری بی زاویه لمیده بودم                                           چرا بدین سان پژمرده ام؟؟                                                           در افکارم در می یابم                                                                   باید رقصید با لاشخورها که با چرخشهای چند درجه خدارا در کمینند.         دور شو ای موسیقی!                                                                 بخت نا ارام من خفته است                                                           از پیروزی زخم خورده و حال سخت می نالد                                       از یاد برده ام دیگر لعنت و ستایش را .                                              این زمان بود که که حنجره شکافتیم                                                 مرگ بر ما که به پاسداشت افتاب رفتیم                                            هشیاریم کنون؟                                                                         مرگ بر اب و ایینه وافتاب.