(چنین می اندیشم) .                                                قبل از ظهر مومنانه بر صندلی ام تکیه می زنم                                    و در همین حین چشم در چشم زنها دوخته ام                                    تا بیایم زنی زا که گلو بندی از قلب نفرینی بر گردن دارد                         برای نوشیدن خون تلخش اماده می شوم .                                        صبحدم که کاج ها صمغ خود را پس می دهند                                    با نوشیدن اخرین پیاله خونش                                                        ته سیگارم را به دور می افکنم                                                       می خوابم                                                                                اما چقدر ارام.                                                                            شهر هامان رو به ویرانی است                                                       و جز بادی که بر مخروبه ها خواهد وزید                                            هیچ چیز بر جا نخواهد ماند.                                                          اینجانب همان پسامدرن لکاته                                                         اهل جنگلهای سیاه شهر اسفالتم                                                   گرفتار امده در زمین لرزه ای که ناگزیر خواهد بود.                                 بار دیگر می گویمت:                                                                   

                  رد پایت را پاک کن!